Parafia Maryi Matki Kościoła w Sulejówku | Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia

Obrzędy wstępne:

Wejście

OWMR: 47. Po zgromadzeniu się ludu, kiedy kapłan wraz z diakonem i usługującymi udaje się do ołtarza, intonuje się śpiew na wejście. Śpiew rozpoczyna celebrację, umacnia jedność zgromadzonych wprowadza ich umysły w przeżywanie misterium okresu liturgicznego lub święta oraz towarzyszy procesji kapłana oraz usługujących.

Początek Mszy Świętej to wyzwanie postawione każdemu z nas byśmy weszli we wspólnotę. Obrzędy wstępne to obrzędy, które nas jednoczą. To połączenie dokonuje się w dwóch poziomach. Po pierwsze Lud Boży, który jest zwołany na Wieczerzę Pańską, doświadcza obecności Jezusa, który zawsze objawia się pośród tych, którzy są zebrani w Jego imię. Oznacza to, że nasz udział w śpiewie, dialogach między kapłanem a ludem, gestach, odpowiedziach, a także ciszy sprzyja rozwojowi wspólnoty między kapłanem a ludem oraz pokazuje, że nie możemy rozpoznać obecności Jezusa w chlebie i winie, bez uprzedniego rozpoznania Jego obecności w zgromadzonych wokół nas. Drugi poziom zjednoczenia musi się dokonać wewnątrz nas samych i jest to skupienie swojej uwagi tylko na Bogu i oderwanie się od tego co nas rozprasza. Dzięki temu będziemy mogli skoncentrować się na słuchaniu Jego Słowa oraz godnie uczestniczyć w Eucharystii.

W zjednoczeniu wspólnoty pomaga także procesja na wejście krzyż trzymany wysoko przez ministranta zachęca nas do skupienia się na bezinteresownych akcie miłości Chrystusa, świece oświecają naszą drogę, byśmy mogli rozpoznać Jego obecność wśród nas. Kapłan jako ten, który przewodniczy zgromadzeniu symbolizuje jedność zgromadzonego ludu. Powolne przemieszczanie to nic innego jak symbol pielgrzymki.

Pozdrowienie ołtarza i zgromadzonego ludu

49. Po przyjściu do prezbiterium kapłan, diakon i usługujący oddają cześć ołtarzowi przez głęboki ukłon.

50. Po śpiewie na wejście kapłan, stojąc na miejscu przewodniczenia, razem z całym zgromadzonym ludem wykonuje znak krzyża, następnie przez pozdrowienie oznajmia całej wspólnocie obecność Pana.

Nie gromadzimy się tu we własnym imieniu, ale w „imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”, następnie kapłan rozszerza to powitanie obejmując nim wszystkich obecnych w kościele. Słowa „ Miłość Boga Ojca, łaska naszego Pana Jezusa Chrystusa i dar jedności w Duchu Świętym niech będą z wami wszystkimi” są starożytnym powitaniem którego po raz pierwszy użył św. Paweł podczas wizyty w Koryncie (2 Kor 13,13) oraz pokazują, że nie jest to zwykłe przywitanie, powiedzenie sobie „cześć”, ale pragnieniem by miłość Boga wraz z łaska  Jezusa Chrystusa i w jedności z Duchem Świętym była z nami w każdym czasie.

Akt pokuty

51. Kapłan wzywa do aktu pokuty , jaki po chwili milczenia spełnia cała społeczność w formie wspólnego wyznania. W dniu Pańskim, zwłaszcza w Okresie Wielkanocnym, zamiast zwykłego aktu pokuty może się odbyć błogosławieństwo wody i pokropienie nią wiernych na pamiątkę chrztu.

52. Akt pokuty rozpoczyna się zawsze aklamacją Kyrie eleison. Ponieważ jest to śpiew, w którym wierni oddają cześć Panu i błagają o Jego miłosierdzie, z zasady wykonują go wszyscy, tzn bierze w nim udział lub oraz schola i kantor

Akt pokuty we Mszy Świętej obdarza nas zdrową dawką pokory. Poprzez ten akt przygotowujemy się do celebrowania świętych tajemnic Mszy Świętej przyznając się do naszych upadków i prosząc Pana by „zmiłował się ad nami i odpuścił nam nasze grzechy”. Akt pokuty przypomina nam, że istnieje potrzeba szukania przebaczenia za nasze grzechy. Nasz świat jest pełen Bożej miłości, ale także jest to świat grzeszny przez nasze uczynki i zaniedbania, zanim przystąpimy do dalszej części liturgii musimy się przyznać do naszych grzechów, które dobrowolnie popełniliśmy. Akt pokuty ma kilka form:

- pokropienie wodą święconą

- confideor „Spowiadam się Bogu wszechmogącemu”, ujęta w pierwszej osobie liczby pojedynczej

- „Zmiłuj się nad nami Panie.. Bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie.” Najprostsza modlitwa pokutna

- „Panie, który zostałeś posłany, aby uzdrowić skruszonych w sercu, zmiłuj się nad nami…Zmiłuj się nad nami.” Forma zawierająca inwokacje, na które lud odpowiada, prosząc o zmiłowanie

Należy pamiętać, że pokora nie jest aktem samobiczowania, ale uznaniem, że znajdujemy się w obecności Boga. Zamiast pławić się w naszych grzechach radośnie wychwalamy go za dar miłosierdzia . Radość tą rozważa się tuż po zakończeniu aktu pokuty.

Chwała na wysokości

53. Chwała na wysokości to starochrześcijański i czcigodny hymn, w którym Kościół zgromadzony w Duchu Świętym uwielbia oraz błaga Boga Ojca i Baranka. Hymnu nie można zastępować żadnym innym tekstem. Śpiewa się lub recytuje hymn w niedziele poza Adwentem i Okresem Wielkiego Postu, a także w uroczystości i święta oraz podczas uroczystych celebracji.”

Radośnie rozgłaszamy, że Bóg urodził się wśród nas jako ktoś nam podobny, z jednego powodu – by nieść na swych ramionach brzemię grzechów, jakie właśnie wyznaliśmy, i by następnie nas zbawić

Kolekta

54. Następnie kapłan wzywa lud do modlitwy;  wszyscy razem z kapłanem zachowują chwilę ciszy, aby uświadomić sobie obecność Boga i wyrazić w swoim sercu swoje prośby. Na mocy starożytnej tradycji Kościoła kolekta jest zazwyczaj skierowana do Boga Ojca przez Chrystusa w Duchu Świętym. Lud przyłączając się do modlitwy, przez aklamację Amen uznaje modlitwę za swoją. We Mszy Świętej zawsze odmawia się tylko jedną kolektę.

Kapłan zbiera indywidualne modlitwy, prośby zgromadzonych i przedstawia je Bogu.

Liturgia Słowa:

55. Główną część liturgii stanowią czytania wzięte z Pisma Świętego oraz wykonywane między nimi śpiewy; homilia, wyznanie wiary i modlitwa powszechna, czyli modlitwa wiernych, są rozwinięciem i zakończeniem liturgii słowa. W czytaniach bowiem, które homilia wyjaśnia, Bóg przemawia do swojego ludu, ujawnia misterium odkupienia i zbawienia oraz dostarcza wiernym duchowego pokarmu, sam Chrystus poprzez swoje słowo jest obecny pośród wiernych.  Lud przyswaja sobie to słowo w milczeniu i przez śpiewy oraz przyłącza się do niego przez wyznanie wiary; nakarmiony tym słowem zanosi modlitwę powszechną w potrzebach całego Kościoła i za zbawienie całego świata.

Czytania biblijne

57. Należy zachować układ czytań biblijnych, w którym ujawnia się jedność obu Testamentów i dziejów zbawienia. Czytań ani psalmu responsoryjnego,  w których zawiera się Słowo Boże, nie wolno zastępować innymi tekstami, niebiblijnymi.

59. Czytania wykonuje lektor, Ewangelię zaś diakon lub w razie jego nieobecności inny kapłan.

60. Czytanie Ewangelii stanowi szczyt liturgii słowa. Sama liturgia poucza nas, że należy je otaczać najwyższym szacunkiem, wyróżnia bowiem Ewangelię specjalnymi oznakami czci.

Liturgia słowa umożliwia nam spojrzenie w przeszłość, by dostrzec, jak Bóg w nadzwyczajny sposób działał w życiu swego ludu. Słuchając tego zaczynamy dostrzegać, że podobnie działa także i w naszym. Czytania nie są po prostu recytowaniem wydarzeń z dawnych czasów, ale wygłaszaniem żywego Słowa. Przed Ewangelią śpiewamy „Alleluja”, bo wiemy, że to, co usłyszymy będzie dobrą wieścią. Na naszych czołach, wargach i piersiach kreślimy znaki krzyża, które oznaczają prośbę by Słowo Boże było w naszych umysłach, na naszych wargach i w naszych sercach). Odpowiedź „Chwała Tobie Chryste” jest wyrazem uwielbienia, za to, że Bóg, który dokonywał cudownych rzeczy w przeszłości, objawia się także i nam teraz. Naszą pielgrzymkę wiary kształtuje roczny kalendarz liturgiczny i trójroczny niedzielny cykl czytań Pisma Świętego. Wpatrujemy się w misterium paschalne z różnych punktów widzenia, czasami przystając, by móc zwrócić uwagę na pewne rzeczy pod określonym kątem (Adwent-nadzieja, Boże Narodzenie- działanie Boga stającego się człowiekiem, Wielki Post- refleksja nad tym czego wymaga pójście za Chrystusem, Wielkanoc- świętowanie nowego życia), natomiast w pozostałym czasie kontemplujemy całokształt – okres zwykły.

Homilia

65. Homilia, będąca częścią liturgii, jest bardzo zalecana: stanowi bowiem pokarm konieczny dla podtrzymania chrześcijańskiego życia. Winna być wyjaśnieniem jakiegoś aspektu czytań Pisma Świętego albo innego tekstu spośród stałych lub zmiennych części Mszy danego dnia, z uwzględnieniem zarówno obchodzonego misterium, jak i poszczególnych potrzeb słuchaczy.

Dzięki homilii interpretujemy na nowo nasze życie w świetle czytań biblijnych. Kościół używa słowa „homilia” by opisać te część Mszy Świętej, która kiedyś była nazywana kazaniem. Kazanie to szereg objaśnień doktrynalnych lub nauk moralnych na różne tematy, natomiast homilia jest objaśnieniem życia w świetle liturgicznych czytań z Pisma Świętego. Kazanie jest głoszone do wiernych i raczej udziela odpowiedzi, a homilia raczej poucza nas do zadawania odpowiednich pytań.

Wyznanie wiary

67. Symbol, czyli wyznanie wiary, zmierza do tego, aby cały lud zgromadzony dał odpowiedź na słowo Boże zwiastowane w czytaniach Pisma świętego i wyjaśnione w homilii oraz przez wypowiedzenie reguły wiary według formuły zatwierdzonej do użytku liturgicznego przypomniał sobie i uczcił wielkie misteria wiary przed rozpoczęciem ich celebracji w Eucharystii.

Wyznanie wiary (Credo) jest modlitwa, przez która wyraża się nasza tożsamość. Wypowiedzenie zawartego w nim streszczenia jest symbolem zaufania, czyli wyznania wiary, w to Bóg jest naszym Ojcem, Stworzycielem wszystkiego co widzialne i niewidzialne. Wierzymy, że Jezus cierpiał, umarł i zmartwychwstał i to nas umacnia w tym, że nawet śmierć nie zdoła nas oddzielić od Jego miłości. Wierzymy również w to, że powróci,

Modlitwa Powszechna

69. W modlitwie powszechnej, czyli modlitwie wiernych, lud w pewien sposób odpowiada na słowo Boże przyjęte z wiarą i wykonując swą wynikającą z chrztu funkcję kapłańską, zanosi do Boga błagania za zbawienie wszystkich.

70. Modlitwa powszechna obejmuje zazwyczaj następujące intencje:
a) w potrzebach Kościoła,
b) za rządzących państwami i o zbawienie całego świata,
c) za ludzi doświadczonych różnymi trudnościami,
d) za miejscową wspólnotę.

W modlitwie powszechnej (wiernych) dzielimy się naszymi wspólnymi potrzebami i troskami. Na każde wezwanie odpowiadamy wspólnie, co przypomina nam, że nie jesteśmy sami w naszym dążeniu do świętości.

Kapłan kończy Modlitwę powszechną modlitwą, w której wszystkie nasze prośby są ofiarowywane Bogu za pośrednictwem Jezusa.

Liturgia Eucharystyczna

73. Na początku Liturgii eucharystycznej przynosi się do ołtarza dary, które staną się Ciałem i Krwią Chrystusa.

Najpierw przygotowuje się ołtarz, czyli stół Pański, będący ośrodkiem całej Liturgii eucharystycznej; umieszcza się na nim korporał, puryfikaterz, mszał i kielich, chyba że przygotowuje się go przy kredensie.

Następnie przynosi się dary na ofiarę: godne uznania jest, jeśli wierni przynoszą chleb i wino, które przyjmuje od nich kapłan albo diakon, aby je następnie złożyć na ołtarzu. Chociaż wierni tak jak dawniej nie składają już chleba i wina przeznaczonych do liturgii ze swoich własnych darów, obrzęd przyniesienia ich do ołtarza zachowuje swoją wymowę i duchowe znaczenie.

Pożądane jest także przynoszenie przez wiernych lub zbieranie w kościele pieniędzy albo innych darów przeznaczonych na potrzeby ubogich lub kościoła; składa się je w odpowiednim miejscu obok stołu eucharystycznego.

74. Procesji z darami towarzyszy śpiew na przygotowanie darów, który trwa przynajmniej do chwili, gdy dary zostaną złożone na ołtarzu. Śpiew może zawsze towarzyszyć obrzędom przygotowania darów, także wtedy, gdy nie ma procesji z darami.

75. Podczas składania na ołtarzu chleba i wina kapłan odmawia ustalone formuły; kapłan może okadzić złożone na ołtarzu dary, a następnie krzyż i sam ołtarz, aby w znakach wyrazić, że ofiara i modlitwa Kościoła wznosi się przed oblicze Boga jak kadzidło. Następnie diakon lub inny usługujący może okadzić kapłana dla uczczenia jego świętej posługi oraz lud z racji jego godności wynikającej z chrztu.

76. Z kolei kapłan, stojąc z boku ołtarza, umywa ręce, wyrażając tym obrzędem pragnienie duchowego oczyszczenia.

Modlitwa nad darami

77. Po złożeniu darów na ołtarzu i zakończeniu związanych z tym obrzędów kapłan wzywa wiernych, aby się modlili razem z nim. Następnie modlitwą nad darami kończy przygotowanie darów i przygotowuje zgromadzenie do Modlitwy eucharystycznej.
We Mszy świętej odmawia się tylko jedną modlitwę nad darami, którą kończy się krótszą konkluzją, to znaczy: Przez Chrystusa, Pana naszego; jeśli zaś pod koniec modlitwy jest wzmianka o Synu: Który żyje i króluje na wieki wieków.
Lud, przyłączając się do modlitwy, przez odpowiedź Amen uznaje modlitwę za swoją.

Modlitwa Eucharystyczna

78. Teraz rozpoczyna się Modlitwa eucharystyczna, czyli modlitwa dziękczynienia i uświęcenia, która jest ośrodkiem i szczytem całej celebracji. Kapłan wzywa lud, aby wzniósł serca do Pana, oraz jednoczy go z sobą w modlitwie i dziękczynieniu, jakie w imieniu całej wspólnoty zanosi do Ojca przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. Znaczenie tej modlitwy polega na tym, aby całe zgromadzenie wiernych zjednoczyło się z Chrystusem w głoszeniu wielkich dzieł Bożych i w składaniu Ofiary. Modlitwa eucharystyczna domaga się, aby wszyscy wsłuchiwali się w nią w pełnym czci skupieniu.

79. W strukturze Modlitwy eucharystycznej można wyróżnić następujące zasadnicze części:
a) Dziękczynienie (wyraża się ono zwłaszcza w prefacji), w którym kapłan w imieniu całego świętego ludu wielbi Boga Ojca i składa Mu dziękczynienie za całe dzieło zbawienia lub za jakiś szczególny jego aspekt, zależnie od różnorodności dnia, święta lub okresu.

b) Aklamacja: całe zgromadzenie, łącząc się z mocami niebios, śpiewa Święty. Aklamację tę, stanowiącą część modlitwy eucharystycznej, wykonuje cały lud razem z kapłanem.

c) Epikleza: to szczególne wezwanie, w którym Kościół błaga o zesłanie mocy Ducha świętego, aby dary złożone przez ludzi zostały konsekrowane, czyli stały się Ciałem i Krwią Chrystusa, i by niepokalana Hostia, przyjmowana w Komunii świętej, przyczyniła się do zbawienia tych, którzy ją będą spożywać.

d) Opowiadanie o ustanowieniu i konsekracja: poprzez słowa i czynności Chrystusa dokonuje się Ofiara, jaką sam Chrystus ustanowił podczas Ostatniej Wieczerzy, kiedy swoje Ciało i Krew złożył w darze pod postaciami chleba i wina, dał Apostołom do spożywania i picia oraz polecił im uwieczniać to samo misterium.

e) Anamneza: spełniając nakaz otrzymany poprzez Apostołów od Chrystusa Pana, Kościół sprawuje pamiątkę samego Chrystusa, wspominając zwłaszcza Jego błogosławioną mękę, chwalebne zmartwychwstanie i wniebowstąpienie.

f) Ofiarowanie: sprawując tę pamiątkę, Kościół, zwłaszcza tu i teraz zgromadzony, w Duchu Świętym składa Ojcu nieskalaną Ofiarę. Kościół dąży do tego, aby wierni ofiarowali nie tylko niepokalaną Hostię, lecz by się także uczyli samych siebie składać w ofierze, i aby z dnia na dzień przez pośrednictwo Chrystusa coraz ściślej się jednoczyli z Ojcem i między sobą, by w końcu Bóg był wszystkim we wszystkich.

g) Modlitwy wstawiennicze: wyrażają one prawdę, że Eucharystia jest sprawowana w zjednoczeniu zarówno z całym Kościołem niebiańskim, jak i ziemskim oraz że ofiarę składamy za Kościół i za wszystkich jego członków żywych i umarłych, którzy zostali powołani do udziału w odkupieniu i zbawieniu, jakie Chrystus im wysłużył przez swoje Ciało i Krew.

h) Końcowa doksologia: wyraża ona uwielbienie Boga; jej potwierdzeniem ze strony ludu i zakończeniem jest aklamacja Amen.

Obrzędy Komunii świętej

80. Ponieważ celebracja Eucharystii jest ucztą paschalną, wypada, aby zgodnie z nakazem Pana wierni należycie usposobieni przyjmowali Jego Ciało i Krew jako duchowy pokarm. Zmierzają do tego łamanie Chleba oraz inne obrzędy przygotowawcze, które bezpośrednio prowadzą wiernych do Komunii świętej.

Modlitwa Pańska

81. W modlitwie Pańskiej prosimy o codzienny chleb, który kojarzy się chrześcijanom zwłaszcza z chlebem eucharystycznym, a także błagamy o odpuszczenie grzechów, aby prawdziwie święci przyjmowali święte dary. Kapłan wypowiada zachętę do modlitwy, wszyscy zaś wierni zanoszą modlitwę razem z kapłanem. Sam kapłan dodaje embolizm, który lud kończy doksologią. Embolizm będący rozwinięciem ostatniej prośby modlitwy Pańskiej jest błaganiem o uwolnienie całej wspólnoty wiernych spod mocy zła.
Zachętę, samą modlitwę, embolizm i końcową doksologię śpiewa się albo głośno recytuje.

Obrzęd pokoju

82. Następuje obrzęd pokoju, w którym Kościół prosi o pokój i jedność dla siebie samego i dla całej ludzkiej rodziny, wierni zaś okazują sobie trwającą w Kościele komunię i miłość, zanim przyjmą Najświętszy Sakrament.

Wypada, aby każdy z umiarem przekazywał znak pokoju tylko osobom najbliżej stojącym.

Łamanie chleba

83. Kapłan łamie chleb eucharystyczny. Spełniony przez Chrystusa podczas Ostatniej Wieczerzy gest łamania, który w czasach apostolskich nadał nazwę całej akcji eucharystycznej, oznacza, że wierni, choć liczni, tworzą jedno Ciało przez przyjmowanie Komunii z jednego chleba, jakim jest Chrystus umarły za zbawienie świata i zmartwychwstały. Łamanie rozpoczyna się po przekazaniu znaku pokoju i winno się odbywać z należnym szacunkiem. Nie należy jednak tej czynności bez potrzeby przedłużać ani też przywiązywać do niej nadmiernej wagi.  Kapłan łamie chleb i wpuszcza do kielicha cząstkę Hostii na znak zjednoczenia Ciała i Krwi Pańskiej w dziele zbawienia, to znaczy połączenia Ciała i Krwi Jezusa żyjącego i chwalebnego.

Błaganie Baranku Boży śpiewa zwykle lub głośno recytuje schola albo kantor, lud zaś odpowiada. Wezwanie to towarzyszy łamaniu chleba i może być kilkakrotnie powtórzone, aż obrzęd się zakończy. Ostatnim razem wezwanie kończy się słowami Obdarz nas pokojem.
Komunia

84. Modlitwą odmawianą po cichu kapłan przygotowuje się do owocnego przyjęcia Ciała i Krwi Chrystusa. Wierni czynią to samo, modląc się w milczeniu.
Następnie kapłan, trzymając nad pateną albo nad kielichem Chleb eucharystyczny, ukazuje go wiernym i zaprasza ich na Ucztę Chrystusa. Posługując się ustalonymi słowami ewangelicznymi, razem z ludem wyraża akt pokory.

86. Kiedy kapłan przyjmuje Najświętszy Sakrament, rozpoczyna się śpiew na Komunię. Ma on wyrażać duchową jedność komunikujących poprzez zjednoczenie głosów, ukazywać radość serca i w pełniejszym świetle objawiać "wspólnotowy" charakter procesji zdążającej na przyjęcie Eucharystii. Śpiew trwa, dopóki Sakrament jest rozdawany wiernym. Jeśli ma być śpiewana pieśń po Komunii, śpiew na Komunię należy zakończyć wcześniej.

Trzeba zadbać o to, aby i śpiewacy mogli dogodnie przystąpić do Komunii świętej.

88. Po rozdaniu Komunii świętej, zależnie od okoliczności, kapłan i wierni przez pewien czas modlą się w ciszy. Jeśli okaże się to stosowne, całe zgromadzenie może też wykonać psalm lub inną pieśń pochwalną albo hymn.

89. Na zakończenie modlitwy ludu oraz całego obrzędu Komunii świętej kapłan wypowiada modlitwę po Komunii, w której prosi o owoce celebrowanego misterium.

Przez aklamację Amen lud uznaje modlitwę za swoją.

Obrzędy zakończenia

90. Do obrzędów zakończenia należą:
a) krótkie ogłoszenia, jeśli są konieczne;

b) kapłańskie pozdrowienie i błogosławieństwo, które w pewnych dniach i okolicznościach może być ujęte w postaci modlitwy nad ludem albo w innym bardziej uroczystym sformułowaniu;

c) odesłanie ludu przez diakona lub kapłana, aby każdy wrócił do swoich dobrych czynów, wielbiąc i błogosławiąc Boga;

d) ucałowanie ołtarza przez kapłana i diakona, następnie głęboki ukłon w stronę ołtarza, wykonany przez kapłana, diakona i innych usługujących.

OWMR Pallottinum 2004

Żyć mszą świętą, ks. Mieczysław Nowak, Palabra

Jak jedna godzina w tygodniu może zmienić twoje Zycie, o. Dominic Grassi,